صفوى نيز شناخته و در تقدير و بزرگداشت او كوشيده بود و مقام شيخ الاسلامى قزوين ، و بعدها اين مقام را در خراسان و سپس در هرات به او داده بود . همو كرسى تدريس و افاضه را به دو تفويض كرده و در واقع پس از استادش محقق كركى ، او را بر همهء فضلاى عصر برترى داده بود . با استفاده از اين موقعيت بود كه اين شاعر در نشر علم و دين و معرفى بزرگان آن بيش از هرچيز كوشيد و تاريخ نام نيك او را چنان جاويدان ساخت كه همواره صفحات خود را به نام او پرفروغ ، و سطور خود را به ياد او آراسته داشته است . از ويژگىهايى كه خداوند سبحان در وجود اين بزرگمرد به وديعت نهاد و او را بر بسيارى از بندگان برجستگى داد و شايسته است كه از فضايل بزرگ اين شخصيت در روزگار محسوب شود ، اين است كه پرچم تشيع را در هرات و آن نواحى به اهتزاز درآورد ، و با ارشاد و رهنمود اين مرد ، مردم بسيارى طريق سعادت و رشد را شناختند و به صراط مستقيم ره يافتند . اساتيد و مشايخ او اين شيخ بزرگوار ، از گروهى از بزرگان شيعه و اساتيد علم روايت مىكند كه از آن جمله‌اند : 1 - شيخ بزرگوار ما زين الدين شهيد ثانى كه شيخ حسين از او دانش آموخته است . 2 - سيد بدر الدين حسن پسر سيد جعفر اعرجى كركى عاملى . 3 - شيخ حسن صاحب معالم پسر شهيد ثانى . 4 - سيد حسن پسر على پسر شدقم حسينى مدنى . كسانى كه از او روايت كرده‌اند 1 - سيد امير محمّد باقر استرآبادى ، مشهور به « داماد » . 2 - شيخ رشيد الدين پسر ابراهيم اصفهانى در اجازهء مورخ به سال 971 . 3 - سيد شمس الدين محمّد پسر على حسينى ، مشهور به « ابن ابى الحسن » ، چنان كه